De oorlog in Irak
Nog steeds is Irak dagelijks in het nieuws, de ene ontwikkeling volgt naar de ander en het lijkt wel of er geen dag voorbij gaat dat er weer mensen worden doodgeschoten.
Nu vind ik die hele oorlog een moeilijk punt hoor, natuurlijk Sadam Hoessein is niet langer aan de macht maar behalve dat is er nog weinig veranderdt in dat land.
Bijna iedere dag hoor je op het journaal dat er Amerikaanse soldaten zijn gedood, wat echt heel triest is , maar wat ik wel mis in het hele verhaal is hoeveel burger slachtoffers er dagelijks vallen.
Nog steeds zie ik dat beeld voor me, toen de oorlog net begonnen was, van dat jongetje wat zo zwaar gewond was geraakt dat hij geen armen en benen meer had en wat zijn hele familie verloren had.
Ik weet dat hij echt de enige niet is, maar hij heeft het 'geluk' gehad dat zijn verhaal in het journaal kwam wat bij veel mensen wat los heeft gemaakt.
Vandaag stond er weer iets over hem in de krant.
Samen met een andere Irakese zwaar gewonde jongen, wordt hij naar Groot-Brittannië gevlogen en daar krijgen beide jongens protheses aangemeten.
Voor Ali en Ahmed is dit natuurlijk fantastisch want op deze manier kan zij straks wel hun eigen geld verdienen, gaan studeren of wat dan ook. Net als ieder ander gun ik het ze dat er voor ze gezorgd wordt, maar er zijn nog zoveel kinderen en volwassenen die niet gezien worden door camera's en die ook zo graag hulp zouden willen hebben.
Dit soort berichten maakt mij altijd even heel erg stil en kan dan alleen nog maar hopen en bidden dat de ellende voor alle mensen in landen waar oorlog is, snel voorbij zal zijn en dat er vrede en rust zal komen. Want zo te moeten leven lijkt mij het ergste wat er is.
Wat zijn wij dan rijk.
Nog steeds is Irak dagelijks in het nieuws, de ene ontwikkeling volgt naar de ander en het lijkt wel of er geen dag voorbij gaat dat er weer mensen worden doodgeschoten.
Nu vind ik die hele oorlog een moeilijk punt hoor, natuurlijk Sadam Hoessein is niet langer aan de macht maar behalve dat is er nog weinig veranderdt in dat land.
Bijna iedere dag hoor je op het journaal dat er Amerikaanse soldaten zijn gedood, wat echt heel triest is , maar wat ik wel mis in het hele verhaal is hoeveel burger slachtoffers er dagelijks vallen.
Nog steeds zie ik dat beeld voor me, toen de oorlog net begonnen was, van dat jongetje wat zo zwaar gewond was geraakt dat hij geen armen en benen meer had en wat zijn hele familie verloren had.
Ik weet dat hij echt de enige niet is, maar hij heeft het 'geluk' gehad dat zijn verhaal in het journaal kwam wat bij veel mensen wat los heeft gemaakt.
Vandaag stond er weer iets over hem in de krant.
Samen met een andere Irakese zwaar gewonde jongen, wordt hij naar Groot-Brittannië gevlogen en daar krijgen beide jongens protheses aangemeten.
Voor Ali en Ahmed is dit natuurlijk fantastisch want op deze manier kan zij straks wel hun eigen geld verdienen, gaan studeren of wat dan ook. Net als ieder ander gun ik het ze dat er voor ze gezorgd wordt, maar er zijn nog zoveel kinderen en volwassenen die niet gezien worden door camera's en die ook zo graag hulp zouden willen hebben.
Dit soort berichten maakt mij altijd even heel erg stil en kan dan alleen nog maar hopen en bidden dat de ellende voor alle mensen in landen waar oorlog is, snel voorbij zal zijn en dat er vrede en rust zal komen. Want zo te moeten leven lijkt mij het ergste wat er is.
Wat zijn wij dan rijk.