Bijna...
Het is bijna vrijdag de 17e, de dag van de dagopname. Morgenochtend om 8.00 uur moet ik in het ziekenhuis zijn en dan maar wachten tot ik aan de beurt ben om behandeld te worden. Vandaag heb ik alles in huis in orde gebracht en zo dadelijk moet ik nog even wat spulletjes in mijn tas doen en dan ben ik zover. Omdat er een hele kleine kans bestaat dat je een nacht moet blijven moet je dus best het één en ander meenemen, maar goed het staat bijna klaar. In het verleden heb ik wel meer behandelingen gehad die gericht waren op pijnbestrijding en die behandelingen gingen via een ruggeprik en dat was erg pijnlijk maar wel te doen. Het verschil is ook dat de arts toen altijd zei: 'als dit niet werkt dan heb ik nog wel wat anders' inmidels kan ook daar niets meer voor gedaan worden maar goed.
Nu is het een hele andere situatie, ik weet nu dat het erop of eronder is. Als deze behandeling niets doet, dus niet aanslaat, dan kan hij niets meer voor mijn post traumatische dystrofie doen om het rustiger te laten worden Ik hoor na de behandeling ook wat de volgende stap zal zijn. Maar goed zover zijn we nog niet , eerst morgen afwachten. Het is spannend en dat voel ik, het is niet zo dat ik super nerveus ben, want ik ben en voel me nog heel rustig. Ik krijg altijd pas de kriebels als ik daar in bed lig en zover is het nog niet, ik lig namelijk heerlijk in mijn eigen bedje. Maar ik voel de druk wel, omdat dit zo definitief is. Maar goed ik heb nog een hele avond voor me. Morgen gaat om 6.30 de wekker en dan ga ik ervoor.
Het is bijna vrijdag de 17e, de dag van de dagopname. Morgenochtend om 8.00 uur moet ik in het ziekenhuis zijn en dan maar wachten tot ik aan de beurt ben om behandeld te worden. Vandaag heb ik alles in huis in orde gebracht en zo dadelijk moet ik nog even wat spulletjes in mijn tas doen en dan ben ik zover. Omdat er een hele kleine kans bestaat dat je een nacht moet blijven moet je dus best het één en ander meenemen, maar goed het staat bijna klaar. In het verleden heb ik wel meer behandelingen gehad die gericht waren op pijnbestrijding en die behandelingen gingen via een ruggeprik en dat was erg pijnlijk maar wel te doen. Het verschil is ook dat de arts toen altijd zei: 'als dit niet werkt dan heb ik nog wel wat anders' inmidels kan ook daar niets meer voor gedaan worden maar goed.
Nu is het een hele andere situatie, ik weet nu dat het erop of eronder is. Als deze behandeling niets doet, dus niet aanslaat, dan kan hij niets meer voor mijn post traumatische dystrofie doen om het rustiger te laten worden Ik hoor na de behandeling ook wat de volgende stap zal zijn. Maar goed zover zijn we nog niet , eerst morgen afwachten. Het is spannend en dat voel ik, het is niet zo dat ik super nerveus ben, want ik ben en voel me nog heel rustig. Ik krijg altijd pas de kriebels als ik daar in bed lig en zover is het nog niet, ik lig namelijk heerlijk in mijn eigen bedje. Maar ik voel de druk wel, omdat dit zo definitief is. Maar goed ik heb nog een hele avond voor me. Morgen gaat om 6.30 de wekker en dan ga ik ervoor.