Kastanje hof 2 ..... en dan....
Maar ja dan ben je er nog niet als alles uitgelegd en aangemeten is. Want ik had kniebracen met een voetspalk daaraan vast verwacht, maar ik was absoluut niet voorbereid op het feit dat het heel wat anders zou worden. Ik wist diep van binnen wel dat er ook voor de nacht een voorzienig moest komen voor mijn 'klapvoeten' maar dat sprak ik toch nog net niet uit. Maar dat het zo ingrijpend zou worden?? Ik heb wel een vb gezien van hoe het er ongeveer uit gaat zien en dat viel me erg mee, het ziet er niet lomp uit en het weegt erg weinig wat echt belangrijk is en dat maakt het wel iets tastbaarder maar verder....weer iets wat een plaatsje moet krijgen, ik blijf aan het verwerken en dat is erg vermoeiend moet ik eerlijk zeggen.
Tegen het dragen van de hulpmiddelen zie ik niet op, tot nu toe heb ik al mijn voorzieningen zonder problemen gedragen, ik ben daar ook heel makkelijk in, ik trek het aan en doe het pas 'savonds weer uit vanaf de eerste dag. Ik weet immers dat ik door het dragen van de hulpmiddelen ik minder kans maak op valpartijen en dat de transfers iets makkelijker gaan worden en daar doe ik het voor. Alleen dat ik 's nachts iets aan mijn voeten moet gaan dragen dat zal wel wennen zijn, dag en nacht een soort schoenen aan dat zal in het begin zeker niet meevallen. Zeker als je weet dat ik al ruim 2 jaar geen schoenen meer aan kan.
Het is echt even slikken allemaal maar ik weet dat het niet anders kan. Gelukkig heb ik nog even tijd om aan het idee te wennen want het moet nog gemaakt worden. Wat het korset betreft maak ik me gean zorgen, ik heb al een korset (past niet meer ivm het feit dat ik wat zwaarder geworden ben) en dat geeft dusdanig veel steun dat ik daar naar uit zie, ik zak steeds schever als ik zit en dat is zo pijnljk. Maar de rest moet nog een plaatsje krijgen, ik ben niet boos dat ik meer hulpmiddelen moet dragen, omdat het niet voelt als inleveren. Ik weet dat het dat wel is, maar het is inleveren om er beter van te worden en dat maakt een groot verschil. Maar weer iets verwerken terwijl ik de teleurstelling van vorige week nog niet heb afgesloten, voelt als een baksteen in mijn maag. De komende tijd maar flink hard gaan malen, des te eerder zijn het korreltjes, die op het goede plekje kunnen vallen.
Maar ja dan ben je er nog niet als alles uitgelegd en aangemeten is. Want ik had kniebracen met een voetspalk daaraan vast verwacht, maar ik was absoluut niet voorbereid op het feit dat het heel wat anders zou worden. Ik wist diep van binnen wel dat er ook voor de nacht een voorzienig moest komen voor mijn 'klapvoeten' maar dat sprak ik toch nog net niet uit. Maar dat het zo ingrijpend zou worden?? Ik heb wel een vb gezien van hoe het er ongeveer uit gaat zien en dat viel me erg mee, het ziet er niet lomp uit en het weegt erg weinig wat echt belangrijk is en dat maakt het wel iets tastbaarder maar verder....weer iets wat een plaatsje moet krijgen, ik blijf aan het verwerken en dat is erg vermoeiend moet ik eerlijk zeggen.
Tegen het dragen van de hulpmiddelen zie ik niet op, tot nu toe heb ik al mijn voorzieningen zonder problemen gedragen, ik ben daar ook heel makkelijk in, ik trek het aan en doe het pas 'savonds weer uit vanaf de eerste dag. Ik weet immers dat ik door het dragen van de hulpmiddelen ik minder kans maak op valpartijen en dat de transfers iets makkelijker gaan worden en daar doe ik het voor. Alleen dat ik 's nachts iets aan mijn voeten moet gaan dragen dat zal wel wennen zijn, dag en nacht een soort schoenen aan dat zal in het begin zeker niet meevallen. Zeker als je weet dat ik al ruim 2 jaar geen schoenen meer aan kan.
Het is echt even slikken allemaal maar ik weet dat het niet anders kan. Gelukkig heb ik nog even tijd om aan het idee te wennen want het moet nog gemaakt worden. Wat het korset betreft maak ik me gean zorgen, ik heb al een korset (past niet meer ivm het feit dat ik wat zwaarder geworden ben) en dat geeft dusdanig veel steun dat ik daar naar uit zie, ik zak steeds schever als ik zit en dat is zo pijnljk. Maar de rest moet nog een plaatsje krijgen, ik ben niet boos dat ik meer hulpmiddelen moet dragen, omdat het niet voelt als inleveren. Ik weet dat het dat wel is, maar het is inleveren om er beter van te worden en dat maakt een groot verschil. Maar weer iets verwerken terwijl ik de teleurstelling van vorige week nog niet heb afgesloten, voelt als een baksteen in mijn maag. De komende tijd maar flink hard gaan malen, des te eerder zijn het korreltjes, die op het goede plekje kunnen vallen.