mopperen
Gisteren vroeg Marmod in mijn reaktieveldje of ik wel eens mopper. Nou daar heb ik best even over moeten nadenken, want het gebeurdt bijna niet.
Mopperen of boos worden op mijn lijf omdat ik veel pijn heb en weinig kan, doe ik eigenlijk nooit. Heb het in het verleden wel eens gedaan, maar het resultaat was dan dat het me veel energie kostte en het veranderde ook niets aan de situatie. Iedereen weet best wel dat je na een woede uitbasrting, net als na een fikse huilbui, intens moe kan zijn, nou zo moe (en nog erger) ben ik altijd al en ik heb het er niet voor over om nog meer moe te worden. Ik denk meestal gelijk in oplossingen en dat voelt een stuk beter.
Zelfs op dingen die in de maatschappij gebeuren, mopper ik amper. Ik noem bijv de bezuinigingen. Best een reden om eens flink te mopperen want dat zal ik financiëel best gaan voelen (wie niet) want een handicap geeft nu eenmaal extra kosten. Maar mopperen daarover? Nee, ik baal even en dan ga ik verder. Ik stop mijn kop er niet voor in het zand hoor en hou er nu al terdege rekening mee dat het straks anders en minder zal zijn. Maar door nu al te bedenken hoe ik het in het nieuwe jaar anders kan doen om het toch te redden, is het mopperen over, dat werkt bij mij het beste en dat heeft bij mij eigenlijk altijd de overhand.
Tuurlijk baal ik ook wel eens van dingen en erger ik me ook wel eens aan hoe mensen doen enzo, maar dat is echt een moment opname en dan is het weg. Ik probeer uit iedere situatie het postieve te halen en ook al is het positieve niet altijd in iedere situatie te vinden, ik ben er dan klaar mee.
Mopperen op het feit dat ik ziek ben en dat het zo hard achteruit gaat? Nee dat doe ik niet, ik slik even, denk er over na en geef het plaatsje. Altijd weer schiet dan door mijn hoofd dat er nog zoveel mensen zijn die ernstiger aan toe zijn dan ik. Daarmee bagataliseer ik niet wat ik heb hoor want ik weet dat het ernstig en niet niks is, maar dat geeft ruimte om weer verder te gaan zonder mopperen. Als ik dan denk aan wat ik nog wel kan en hoe goed ik het eigenlijk heb met alle voorzieningen, hulp, vrienden, Porky die dicht bij me ligt, een lief kaartje of mailtje etc en denk aan iedereen die me helpt en steunt (zoals jullie ook allemaal doen), dan kan ik niet eens mopperen, dan ben ik alleen maar dankbaar dat ik dat allemaal heb. Al is een dag soms nog zo zwaar, mopperen.... nee, ik geniet iedere dag weer.
Maar nu ben ik wel erg benieuwd of jullie wel eens mopperen en boos zijn en hoe lang houdt je dat dan bezig ?
Gisteren vroeg Marmod in mijn reaktieveldje of ik wel eens mopper. Nou daar heb ik best even over moeten nadenken, want het gebeurdt bijna niet.
Mopperen of boos worden op mijn lijf omdat ik veel pijn heb en weinig kan, doe ik eigenlijk nooit. Heb het in het verleden wel eens gedaan, maar het resultaat was dan dat het me veel energie kostte en het veranderde ook niets aan de situatie. Iedereen weet best wel dat je na een woede uitbasrting, net als na een fikse huilbui, intens moe kan zijn, nou zo moe (en nog erger) ben ik altijd al en ik heb het er niet voor over om nog meer moe te worden. Ik denk meestal gelijk in oplossingen en dat voelt een stuk beter.
Zelfs op dingen die in de maatschappij gebeuren, mopper ik amper. Ik noem bijv de bezuinigingen. Best een reden om eens flink te mopperen want dat zal ik financiëel best gaan voelen (wie niet) want een handicap geeft nu eenmaal extra kosten. Maar mopperen daarover? Nee, ik baal even en dan ga ik verder. Ik stop mijn kop er niet voor in het zand hoor en hou er nu al terdege rekening mee dat het straks anders en minder zal zijn. Maar door nu al te bedenken hoe ik het in het nieuwe jaar anders kan doen om het toch te redden, is het mopperen over, dat werkt bij mij het beste en dat heeft bij mij eigenlijk altijd de overhand.
Tuurlijk baal ik ook wel eens van dingen en erger ik me ook wel eens aan hoe mensen doen enzo, maar dat is echt een moment opname en dan is het weg. Ik probeer uit iedere situatie het postieve te halen en ook al is het positieve niet altijd in iedere situatie te vinden, ik ben er dan klaar mee.
Mopperen op het feit dat ik ziek ben en dat het zo hard achteruit gaat? Nee dat doe ik niet, ik slik even, denk er over na en geef het plaatsje. Altijd weer schiet dan door mijn hoofd dat er nog zoveel mensen zijn die ernstiger aan toe zijn dan ik. Daarmee bagataliseer ik niet wat ik heb hoor want ik weet dat het ernstig en niet niks is, maar dat geeft ruimte om weer verder te gaan zonder mopperen. Als ik dan denk aan wat ik nog wel kan en hoe goed ik het eigenlijk heb met alle voorzieningen, hulp, vrienden, Porky die dicht bij me ligt, een lief kaartje of mailtje etc en denk aan iedereen die me helpt en steunt (zoals jullie ook allemaal doen), dan kan ik niet eens mopperen, dan ben ik alleen maar dankbaar dat ik dat allemaal heb. Al is een dag soms nog zo zwaar, mopperen.... nee, ik geniet iedere dag weer.
Maar nu ben ik wel erg benieuwd of jullie wel eens mopperen en boos zijn en hoe lang houdt je dat dan bezig ?