Michelin poppetje
Ik voel me net een Michelin poppetje, korset aan, voetspalken aan en daar zit/lig ik dan. Vannacht was het niet echt gemakkelijk. Ik kon gelukkig wel lekker liggen maar opgesloten voeten zijn 's nachts niet echt prettig. Aangezien ik 3 jaar geen schoenen aan kon is het nu erg lastig om te voelen hoe strak de veters moeten. Ik heb vannacht dan ook regelmatig even de veters met veel moeite wat losser gedaan want ja veters strikken met 1 hand is niet makkelijk, maar met een klein beetje hulp van rechts lukt het wel en dat is wel een voordeel want als je het dan even helemaal gehad hebt kunnen ze even uit en kun je ze weer aandoen na een uurtje. Nu doe ik dat in principe niet, ik heb de gewoonte hulpmiddelen aan te doen en klaar. Nou dat doe ik nu ook, ook al moet ik af en toe wat rommelen met de veters. Ook het aankleden na het douchen is nu heel anders en erg vermoeiend want we zijn nu een half uur langer bezig voor alles goed zit. Mijn korset zit erg goed, het is even lastig want je beweegdt anders maar ik zit weer recht en daar gaat het om. Carolien schreef gisteren in mijn comments: "nu is het dan eindelijk zover, geen weg terug", dat omschrijft precies hoe het voelt. Lichamelijk komt het wennen wel daar ben ik van overtuigd maar het verwerken waar ik natuurlijk al wel mee bezig was, is nu pas begonnen, ook wat dat betreft geen weg meer terug. Weer een nieuwe fase in mijn leven met hulpmiddelen en dan te bedenken dat er ook nog beenbeugels bij komen. Nou ja hoe dan ook, ik moet ook hier mee verder en dat moet en gaaat lukken maar makkelijk is anders.
Gelukkig heb ik ook iets leuks om naar uit te kijken, want het is nog maar één nacht slapen en dan is het eindelijk de dag van de musical.
Ik voel me net een Michelin poppetje, korset aan, voetspalken aan en daar zit/lig ik dan. Vannacht was het niet echt gemakkelijk. Ik kon gelukkig wel lekker liggen maar opgesloten voeten zijn 's nachts niet echt prettig. Aangezien ik 3 jaar geen schoenen aan kon is het nu erg lastig om te voelen hoe strak de veters moeten. Ik heb vannacht dan ook regelmatig even de veters met veel moeite wat losser gedaan want ja veters strikken met 1 hand is niet makkelijk, maar met een klein beetje hulp van rechts lukt het wel en dat is wel een voordeel want als je het dan even helemaal gehad hebt kunnen ze even uit en kun je ze weer aandoen na een uurtje. Nu doe ik dat in principe niet, ik heb de gewoonte hulpmiddelen aan te doen en klaar. Nou dat doe ik nu ook, ook al moet ik af en toe wat rommelen met de veters. Ook het aankleden na het douchen is nu heel anders en erg vermoeiend want we zijn nu een half uur langer bezig voor alles goed zit. Mijn korset zit erg goed, het is even lastig want je beweegdt anders maar ik zit weer recht en daar gaat het om. Carolien schreef gisteren in mijn comments: "nu is het dan eindelijk zover, geen weg terug", dat omschrijft precies hoe het voelt. Lichamelijk komt het wennen wel daar ben ik van overtuigd maar het verwerken waar ik natuurlijk al wel mee bezig was, is nu pas begonnen, ook wat dat betreft geen weg meer terug. Weer een nieuwe fase in mijn leven met hulpmiddelen en dan te bedenken dat er ook nog beenbeugels bij komen. Nou ja hoe dan ook, ik moet ook hier mee verder en dat moet en gaaat lukken maar makkelijk is anders.
Gelukkig heb ik ook iets leuks om naar uit te kijken, want het is nog maar één nacht slapen en dan is het eindelijk de dag van de musical.