Een weekje verder,
Het heeft even geduurd maarhier ben ik weer eventjes.
Nou ja ik, mijn vriendin typt en ik lig te dicteren. Best wel luxe eigenlijk, maar ik zal blij zijn als ik zelf weer kan typen enzo. Het bezoek aan het ziekenhuis in Leiden is mij veel zwaarder gevallen, dan ik van te voren had bedacht.
De reis was lang, warm en zwaar door al het gehobbel. Gelukkig was het wel een grote taxi, waar ik dus in kon liggen en zelfs dat viel tegen. In het ziekenhuis ben ik van 11.00 tot 15.45 bezig gehouden door artsen en onderzoekers. De onderzoeken en testen waren lichamelijk erg zwaar, de gesprekken hakten er emotioneel behoorlijk in.
Het feit dat je door artsen een zwaar geval genoemd wordt, komt hard aan. Het gaat te ver om alles te vertellen wat er gezegd is, maar neem van mij aan.... het was erg veel. Het was intensief, confronterend en verhelderend. Ook al ben ik nu dan helemaal uitgeschakeld toch ben ik blij dat ik gegaan ben. Een bevestiging krijgen dat je heel erg ziek bent is nooit fijn. Maar het bevestigd, dat wat ik al jaren voel en dat het niet tussen mijn oren zit, zoals ik zo vaak heb moeten aan horen. Momenteel lig, slaap en rust ik alleen maar, want meer zit er even niet in. Ik heb zelfs de computer bijna niet aan (typen gaat bijna niet) en ik heb zelfs geen zin in eten en lekkere dingen, nou dat wil wat zeggen! Van logjes lezen komt nu ook even niets maar reken er maar op dat ik mijn lees achterstand wel weer inhaal. Ik doe mijn best om af en toe een stukje te posten, maar beloven kan ik niets. Voor nu verdwijn ik weer en ik hoop snel weer terug te komen.

ps: Vergeten jullie de veiling van Intermobiel niet??
Het heeft even geduurd maarhier ben ik weer eventjes.
Nou ja ik, mijn vriendin typt en ik lig te dicteren. Best wel luxe eigenlijk, maar ik zal blij zijn als ik zelf weer kan typen enzo. Het bezoek aan het ziekenhuis in Leiden is mij veel zwaarder gevallen, dan ik van te voren had bedacht.
De reis was lang, warm en zwaar door al het gehobbel. Gelukkig was het wel een grote taxi, waar ik dus in kon liggen en zelfs dat viel tegen. In het ziekenhuis ben ik van 11.00 tot 15.45 bezig gehouden door artsen en onderzoekers. De onderzoeken en testen waren lichamelijk erg zwaar, de gesprekken hakten er emotioneel behoorlijk in.
Het feit dat je door artsen een zwaar geval genoemd wordt, komt hard aan. Het gaat te ver om alles te vertellen wat er gezegd is, maar neem van mij aan.... het was erg veel. Het was intensief, confronterend en verhelderend. Ook al ben ik nu dan helemaal uitgeschakeld toch ben ik blij dat ik gegaan ben. Een bevestiging krijgen dat je heel erg ziek bent is nooit fijn. Maar het bevestigd, dat wat ik al jaren voel en dat het niet tussen mijn oren zit, zoals ik zo vaak heb moeten aan horen. Momenteel lig, slaap en rust ik alleen maar, want meer zit er even niet in. Ik heb zelfs de computer bijna niet aan (typen gaat bijna niet) en ik heb zelfs geen zin in eten en lekkere dingen, nou dat wil wat zeggen! Van logjes lezen komt nu ook even niets maar reken er maar op dat ik mijn lees achterstand wel weer inhaal. Ik doe mijn best om af en toe een stukje te posten, maar beloven kan ik niets. Voor nu verdwijn ik weer en ik hoop snel weer terug te komen.

ps: Vergeten jullie de veiling van Intermobiel niet??









