Nog even en ik kan een heel boek schrijven over alle ziekenhuis toestanden hier want helaas is het nog lang niet voorbij. De operatie is nu 3 weken geleden en het was erg zwaar en pijnlijk wat dankzij een morfine infuus wel bestreden werd gelukkig, maar niet kunnen draaien, overal hulp bij nodig hebben valt niet mee. Gelukkig mocht ik toch op de afgesproken datum naar huis en toen begon het pas. Omdat de draden waar de leads met elektrodes aan zitten, onder de huid getunneld zijn naar de batterij, die in mijn rechterheup zit, dus niet mogen verschuiven kun en mag je veel bewegingen niet maken en dat valt niet mee als je zo'n doe het zelver bent als ik ;-) maar de pijn weerhield me wel van gekke dingen doen hoor. Helaas bleek ik de eerste week thuis koorts te hebben dus extra ziekenhuis bezoekjes volgden met als gevolg een zware dosis antibiotica....nou ik denk dat een ieder die wel eens antibiotica geslikt heeft weet hoe je je dan voelt. Maar dat was niet het enige, waar ik al die tijd zo bang voor ben geweest is toch gebeurd...de grote wond op mijn heup schoot los en daar ging ik weer...Hoe vaak ik inmiddels in het ziekenhuis ben geweest weet ik niet, maar afgelopen vrijdag hebben de ze de wond weer verdoofd en op 2 plekken dicht gehecht...de wond was zo diep dat het niet anders kon en nu moet het van binnenuit dicht gaan groeien....Leuker kunnen ze het blijkbaar niet maken want komende week mag ik dus weer 2x voor controle en zo zullen er nog vele bezoekjes volgen volgens de arts.
Over de werking van de stimulator kan ik nog niet veel zeggen. De napijn die ik heb van de operatie en de open wond overheersen alles maar zolang ik nog steeds heerlijke warme handen en voeten heb ben ik ervan overtuigd dat de stimulator zijn werk doet en wacht ik op de andere goede dingen die vast komen gaan.
Ondanks alles waren er ook veel fijne momenten, de lieve kaartjes en cadeautjes, de telefoontjes en sms-jes die ik kreeg, Porky die heerlijk knuffelig is ook al is hij dan weer een paar dagen ziek geweest. Hij heeft het heel erg fijn gehad op zijn logeer adres en dat doet zo goed. Hij liep daar rond of hij daar nooit was weggeweest , heerlijk zo'n beest. Daar komt als extra lichtpuntje bij dat het nu echt mijn tijd van het jaar is, mijn huis was weer helemaal in Halloween stijl versierd en inmiddels ben ik al druk bezig met de voorbereidingen voor de Kerst .....hihi de eerste nieuwe kerstmannen zijn al gekocht en daar gaat komende tijd vast nog meer bij komen :-) Vorige week vrijdag was een bijzondere dag. Vrienden gingen trouwen en ik kon daar niet heen en dat vond ik echt heel erg. Maar op de dag van het trouwen kreeg ik een bloemist aan de deur en die bracht een hele mooie vaas met daarin een heel bijzonder boeketje met een lief kaartje...Dat was van het bruidspaar, ik kan wel zeggen dat de tranen me over de wangen liepen.... zo was ik er toch een beetje bij en dat werd versterkt toen ik via de mail een foto kreeg en zag hoe mooie ze waren....nog steeds staat het boeketje naast me te schitteren.
Het is niet zo dat ik helemaal niets doe hoor, natuurlijk lig ik wel de hele dag op bed en heb ik meer hulp nodig dan anders, ik doe nog steeds dingen die ik leuk vind al is het wel wat beperkt.... kaartjes schrijven, mijn huis gezellig maken met kaarsjes en andere dingen, Pory knuffelen en ook mijn huishouden gaat door. Op internet ben ik nog niet heel veel te vinden, dat komt wel weer en dan kom ik natuurlijk weer bij jullie langs.. Ik wil nog even zeggen dat ik heel dankbaar ben, dankbaar voor al die mensen die aan me denken, me helpen en voor me zorgen op welke manier dan ook....daardoor word een moeilijke periode als dit, draagbaar en blijven de lichtpuntjes om me heen schitteren.
Het boeket......
]]>
]]>
