Nou ik denk dat jullie wel weten waarom ik zo moest lachen....ik kan al jaren geen schoenen aan mijn voeten verdragen en lopen kan ik ook niet en dan win je dit, nou de hilariteit was groot. Ik wist wel dat je deze merk schoenen kon winnen, maar ik dacht, ik win toch niet....nou dat pakte dus even ander uit.

Gelukkig was dat niet alles, kijk maar

Het is een super mooi windlicht/stolp, waar ik heel erg blij mee ben en komt bij Riveira Maison, vandaan, een winkel die de meest mooie spullen heeft. Ik heb het al een mooi plekje gegeven en ga nu nog even kijken wat ik er in ga zetten. Dat kunnen mooie kaarsen zijn of iets anders, ik zie wel.
Het zijn grote cadeau's als ik de prijzen zo zie (die heb ik natuurlijk even opgezocht) en ik ga vrolijk door met het invulen van dit soort acties.

Maar het was een dag met een lach en dat doet een mens goed.
Oh ja iemand nog nieuwe schoenen nodig? Het is maat 39

Wat een koude hebben winter hebben we zeg, een winter waarin ik amper naar buiten kan vanwege de kou en de pijn die dat geeft, maar vandaag moest ik de echt deur uit, want ik moest naar de opticien. Want 9 jaar geleden kon ik beter zien dan nu. Ik heb een nieuwe bril uitgezocht, want ik moest sterkere glazen. Maar niet alleen de sterkte van mijn glazen is veranderd, ik krijg nu glazen met een lees-gedeelte erin.....Tja dan weet je toch echt dat je ouder word....
Nu heb ik al een een paar jaar een leesbril, maar ik werd gek van het wisselen van de een naar de andere bril en omdat ik nu toch sterkere glazen moest, heb ik besloten alles in één te doen. Vroeger vond ik mensen die een lees-gedeelte in hun bril hadden oude mensen....dus tja.....ik zeg niks.
Over 14 dagen is de bril klaar en hopelijk is alles dan een stukje duidelijker en makkelijker, al zal het best moeten wennen.

9 jaar woon ik nu in mijn huisje, 9 jaar waarin er veel gebeurd is, veel mooie dingen,veel verdrietige en veel moeilijke dingen, zoals het in het leven gaat. Maar we gaan door, dag voor dag, en ik hoop nog heel veel van deze logjes vanaf mijn fijne plekje hier te kunnen schrijven.

Tijdens mijn laatste ziekenhuis opname in November ging er erg veel fout, met medicatie en andere dingen, dit was dusdanig ernstig dat ik een officiiële klacht heb ingediend. Nu had ik er een hard hoofd in dat ik daar nog wat van zou horen, maar dat gebeurde wel. Eerst kreeg ik bericht dat ze er mee bezig waren en toen kreeg ik antwoord. In de brief werden de grote fouten die gemaakt zijn, zoals zij het omschreven, toegegeven en er werd excuus gemaakt. Ook gaan ze het protocol veranderen en dat is voor mij heel belangrijk. Nu heb ik daar niets meer aan, want de pijn en ellende die ik heb gehad kunnen ze niet meer goed maken. Maar zo kan dit niet meer gebeuren, met mij niet maar ook met anderen niet. Om hun excuus kracht bij te zetten zat er een bloemenbon bij.
Bloemen zijn altijd fijn en zeker in een donkere Januari maand. Die bon, die ga ik vlak voor mijn verjaardag, de 26e inleveren, dan ga ik de bloemetjes binnen zetten en verdrijf ik de sombere Januari maand uit mijn huis en hoofd .....

Ik wens iedereen een hele fijne jaarwisseling en een heel goed, gelukkig en gezond 2013 toe.

De neurostimulator, die 2 jaar geleden geplaatst is moest eruit. De hoop was dat de stimulator samen met de pijnpomp voor een betere pijnstilling zou zorgen, maar helaas dat deed het dus niet en daarom hebben we na goed overleg besloten dat de stimulator verwijderd zou worden, De datum was gepland op 6 December.
Maar niets is wat het lijkt, want op dinsdag 13 November kreeg ik een telefoontje met de vraag of ik donderdag geopereerd wilde worden, er was een plekje vrij gekomen. Ik dacht dus een week later en zei dus ja....maar toen het stil bleef aan de andere kant van de lijn en realiseerde ik me ineens dat het diezelfde week zou zijn, dus over 2 dagen. Nou ja dacht ik, doe maar, dan is het maar achter de rug en zo gezegd zo gedaan.
Maar eerst kreeg ik mijn vriendin nog op bezoek, waar ik een hele gezellige avond en dag mee heb gehad.

De operatie is erg tegen gevallen, de arts zei de dag erna dat het een grote en zware operatie was geweest, nou dat hoefde hij niet te zeggen , dat voelde ik wel met 2 wonden op mijn rug en 1 wond op mijn buik. Na 5 zware dagen waarin echt alles anders ging dan de bedoeling was, mocht ik met de nodige pijnstillers naar huis. Maar het gaat nog steeds niet goed, de wonden op mijn rug zijn even los geweest maar die zijn gelukkig alsnog snel dicht gegaan en genezen, maar de wond op mijn buik is helemaal los en dat is echt heel pijnlijk en een heel gedoe.

Inmiddels gaan we richting kerst en is mijn huis weer een kersthuis, al heb ik wel getwijfeld of ik dat wel wilde dit jaar. Maar de kerstbomen staan naast de schouw en het winterdorp staat op de keukentafel en het is goed zo, het geeft licht in donkdere dagen. Gelukkig heb ik veel hulp gehad, anders was het me niet gelukt.
Dit jaar is de Decembermaand een andere maand dan andere jaren. Ik mis mijn vader heel erg en het lijkt wel of dat deze maand extra voelbaar is. We hadden altijd hele gesprekken over wat we zouden eten, wat we gingen doen en wat we op tv zouden gaan kijken en over van alles en nog wat en dat mis ik, maar ik moet door.

Dat zal ik ook met mijn log doen, doorgaan....hoe en hoe vaak, dat weet ik nog niet, maar ik zal logjes blijven schrijven alleen hoop ik dat er niet meer zo'n lange tijd tussen zal komen, maar dat kun je van tevoren nooit zeggen, maar.....ik ben er weer

Ik wist dat dit telefoontje ooit zou komen, al schrok ik harder dan ik had verwacht, het feit dat mijn vader nog maar zo kort geleden is overleden maakt het moeilijker, alles komt weer terug.

Mijn oma werd al jaren verpleegd in een verpleeghuis, voor oma is het een zegen dat ze nu rust heeft.
Maar voor ons is het moeilijk, want ook al was ze dan de oma van vroeger niet meer en kon ik, vanwege mijn gezondheid, maar zelden naar haar toe, het was wel oma en dat is nu ook weg.
Zaterdag word ze begraven.

Maar toch zijn deze bedankjes eigenlijk niet genoeg.
In de periode van het overlijden van mijn vader, heb ik, naast de post die we als familie ontvingen, ook heel veel post gekregen die voor mij persoonlijk was, en niet alleen post, maar ook telefoontjes, sms'jes, face-time gesprekken, mailtjes en reacties op mijn log. Voelen dat er aan je gedacht word in zo'n moeilijke en verdrietige tijd is bijzonder en doet zoveel met je.....
Omdat het me nu niet lukt om iedereen een persoonlijk bedankje te sturen schrijf ik dit......

Ik wil iedereen heel erg bedanken voor alle steun en hulp, op wat voor een manier dan ook, tijdens deze moeilijke tijd. Woorden wat het voor me gedaan heeft heb ik niet, maar ik ben jullie allemaal heel dankbaar. Dank jullie wel voor jullie lieve woorden, het meeleven en alles, het was fijn te weten dat jullie aan me dachten.....

Langzaam maar zeker pak ik de draad van mijn leventje weer op, het voelt nog vaak onwerkelijk en makkelijk is het niet, maar ik weet dat er ook nu nog aan me gedacht word en dat helpt om verder te gaan....dank jullie wel.....voor alles.

Liefs,
Linda

Dan is het tijd om naar huis te gaan, tijd om weg te gaan van de begraafplaats, weg van.....
In eerste instantie is het fijn om weg te gaan, even afstand te nemen en praten over van alles en nog wat om even niet te hoeven denken aan wat er gebeurd is, maar in je achterhoofd blijf je je realiseren wat er gebeurd is en zo kom je weer thuis. Thuis, waar alles hetzelfde lijkt en dat niet is, het zal nooit meer hetzelfde zijn.....zoals ik tijdens de begrafenis dienst ook zei:
"Soms zou je willen dat gisteren nooit voorbij ging
omdat .......vandaag alles zo anders is."

Met dat gevoel van wat er gebeurd is en met het gevoel dat alles anders is, probeer ik tot rust te komen, probeer ik de pijn van mijn zere lijf te verbijten en probeer ik mijn tranen te verdringen en te laten gaan, om alleen nog maar de fijne en mooie dingen te zien die we samen hadden.
Het is allemaal zo dubbel, maar als ik tot rust gekomen ben, dan ga ik weer verder, anders......maar wel verder......

Gisteren, 10 Juli, is mijn vader, totaal onverwachts, overleden.......

Woorden heb ik nu even niet meer, alleen maar tranen

Zo en dan is het nu tijd voor een hapje taart

Nu zeggen ze bij het KNMI altijd, dat ze nooit voor een lange tijd vooruit kunnen voorspellen, ze houden het op een dag of 5. Maar daar dachten ze vroeger heel anders over.....toen hadden ze de Deventer en Enkhuizer Almanak, en er zullen er vast nog wel meer zijn...en dat is zo leuk om te zien. Er staan voorspellingen in voor het hele jaar in, per dag vermeld. Dat heb ik eens even gelezen en bekeken en het ziet er echt niet slecht uit, in tegendeel...als deze voorspellingen uit komen dan hebben we volgens mij niet veel te klagen deze zomer. Maar voor nu hoop ik dat er heel snel lekker, zonnig lente weer komt......zodat we eindelijk onze nieuwe lente/ zomerkleding aan kunnen trekken en de winterjas eindelijk de kast in kan.

Inmiddels is het weekend en als je nog geen plannen hebt, of een uurtje over hebt dan moet je hier eens kijken. Het is een schilderij met beroemdheden en als je op een persoon klikt dan komt je meer te weten....

Fijn weekend.

Omdat ik wel eens wat anders wilde eten ben ik een recept uit de Allerhande van AH gaan proberen en dat is een heel simpel recept en zo ontzettend lekker. Ik heb het net ook weer gemaakt en het was nog lekkerder dan de vorige keer ...ooit word ik wel een meester kok
Het is een heel simpel recept, je hebt nodig: spekjes, ui (even snipperen), 750 gram spinazie (diepvries) creme fraiche.
Je bakt de spekjes, als ze klaar zijn doe je het gesnipperde ui erbij (ze zegen dat het apart moet maar ik doe het er gelijk bij) en als de spekjes en ui klaar zijn, dan de spinazie mee bakken tot het ontdooit is, en dan de creme fraiche erbij. Ondertussen kook je de spaghetti en daarna doe je alles bij elkaar in, beetje peper en zout en eten maar.....Dit is voor 4 personen maar ik pas het aan voor 1 persoon. Eet smakelijk

Vandaag is het 4 Mei en herdenken we al die mensen die gestorven zijn voor onze vrijheid...ik houd 2 minuten stil en jullie?