Ziekenhuis deel 2....

Bedankt voor de lieve reacties, dat doet me heel erg goed en helpt echt en dan is er niets logischer dan dat ik jullie laat weten hoe het nu is. Ik ben al eventjes thuis maar eerder een logje plaatsen lukte me niet. Het was een zware ingreep, het moest namelijk onder plaatselijke verdoving want ik moest voelen waar de elektrische impulsen zaten. Helaas had dit tot gevolg dat het heel erg pijnlijk was omdat niet alles te verdoven was, ik dacht echt dat ik wel wat gewend was maar dit sloeg alles.......De hele ingreep nam 3 uur in beslag en ik was erg blij dat ik weer op zaal lag. Na de operatie moest ik 24 uur plat blijven liggen en het was de bedoeling dat ik vrijdag weer naar huis zou gaan en dat is aan het einde van de dag gelukt. Details over die dag en nacht in het ziekenhuis zal ik jullie besparen ;-).
Het viel in eerste instantie best tegen om thuis te zijn, ik had veel pijn en ik mag veel bewegingen niet maken, om te voorkomen dat de elektrodes zich gaan verplaatsen. Dit zijn juist de bewegingen die mij het mogelijk maken om veel dingen zelf te doen dus dat was echt wennen en ik ben dus meer aangewezen op hulp en dat is niet gemakkelijk als je altijd alles zoveel mogelijk zelf wilt doen, gelukkig krijg ik die hulp van vrienden en Fokus.
Het eerste waar ik mee bezig was toen de operatie voorbij was, was de vraag doet het ook wat??? In eerste instantie merkte ik nog niets, ik voelde wel de impulsen die de elektrodes af gaven maar meer ook niet, de pijn van de ingreep overheerst de eerst 24 uur echt alles. Het eerste positieve wat ik merkte was dat ik normaal warme handen kreeg...Door de dystrofie had ik hele koude of hele warme handen en het is een hele gewaarwording om te merken dat het aangenaam warm werd. Na een paar dagen kreeg ik ook normaal warme voeten en ook dat is voor mij heel speciaal, ik wist gewoon niet meer hoe dat voelde en nog steeds voel ik iedere keer even of ze nog wel warm zijn :-) Langzaam maar zeker merkte ik dat het ook wat op de pijn ging doen. Dat stuk scherpe pijn wat de pijnstillers niet weg krijgen word steeds meer weg gedrukt door de neuro-stimulator. Het is niet zo dat ik pijn vrij ben, in tegendeel, dat zal ik ook niet worden, maar het is nu al geweldig te merken dat het hele scherpe van de pijn minder word. Ik merk het nog niet dag en nacht, maar regelmatig merk ik een positieve verandering. De arts had van tevoren al gezegd dat het bij dystrofie langere tijd nodig zal hebben voor het volledig werkt dus ik moet gewoon geduld hebben maar dit geeft echt hoop.
Dit betekent dat ik in plaats van een proef-stimulator, nu een definitieve neuro-stimulator ga krijgen en die word donderdag 8 oktober geplaatst. Dat betekent dat ik het ziekenhuis weer in ga en weer een operatie zal ondergaan, die dit keer onder narcose zal plaats vinden. Deze keer blijf ik 5 dagen in het ziekenhuis. Niet alleen ik, maar ook Porky gaat logeren en ik zal erg missen, maar ik weet gelukkig dat er heel goed voor hem gezorgd gaat worden.

Eén ding wil ik nog even zeggen al weten de meesten dit al wel. De neuro-stimulator is er puur opgericht om de pijn te verlichten. Het is niet zo dat door dit apparaat alles voorbij is en ik alles weer kan. Nee, er veranderd niets aan mijn handicaps en situatie, maar het maakt mijn leven zoveel meer dragelijk en dat is zo geweldig dat kan ik met geen woorden omschrijven. Ik ben heel erg blij dat ik deze stap heb genomen ook al is het erg zwaar en zakt de moed me best wel eens even in de sokken, het voelen dat de pijn wat minder is en de wetenschap dat dit nog meer zal verbeteren is alles meer dan waard. Meestal treed ik niet zo in details met dit soort dingen maar ik wil zo graag dat het duidelijk is en wat het allemaal inhoud vandaar dit uitgebreide logje....Voorlopig ben ik dus nog even uit de running, maar jullie zien me vanzelf weer verschijnen hier en op jullie logs, ik kan nog even niets anders dan heel rustig aan doen.

Linda - zondag 4 oktober, 2009
11 Knorretjes