Nog 1 nachtje.....
Nog 1 nachtje slapen zeiden we vroeger altijd als we bijna jarig waren en we stuiterde dan van opwinding de kamer door...wat was dat altijd leuk...Nu is het ook weer zo.... nog 1 nachtje, maar nu is het niet voor iets leuks en stuiter ik ook de kamer niet door...of eigenlijk toch wel....
Nee, het is niet leuk waar ik op wacht, nog 1 nachtje en dan lig ik weer in het ziekenhuis en dit keer voor een operatie. Donderdag 30 September krijg ik weer een neurostimulator, mijn tweede, zoals de meesten wel weten....Vorig jaar rond deze tijd had ik net mijn eerste stimulator gekregen, die ik net zo snel weer kwijt was en nu moet alles weer opnieuw. Eigenlijk stuiter ik wel de kamer door, niet van blijdschap maar van angst, van onzekerheid......Ik ben zelden zo intens bang geweest voor een operatie, zo bang voor wat komen gaat, vooral omdat ik weet wát er komen gaat en dat is veel pijn en onzekerheid, want ja blijven de wonden nu wel dicht? Gaat het nu wel zoals we graag willen? Gaat de stimulator nu wel gelijk zijn werk doen?
Nu zijn er wel mensen die zeggen, och doe niet zo moeilijk, je hebt al vaker in het ziekenhuis gelegen en jij bent wel wat pijn gewend.....Ja ik ben inderdaad heel wat pijn gewend helaas, maar als daar dan een nieuwe, intens scherpe pijn bij komt, dan kun je dat dus niet meer opvangen en sta je echt in brand van de pijn en weet je niet waar je het zoeken moet.....Natuurlijk heb ik afspraken gemaakt met de arts over de pijnbestrijding en alles, maar dat doet niets af aan de zenuwen die je hebt, de angst en de onzekerheid ..... en al de vragen die je hebt, vragen waar nu de antwoorden nog niet op te geven zijn, maar die je wel heel erg onzeker en angstig maken en die me vandaag zelfs ziek maakte en wel zo dat ik niets kon en ziek in bed lag.....
Het word een opname van minimaal 5 dagen en ik ga alles op alles zetten om inderdaad met 5 dagen weer thuis te zijn, maar goed dat zie ik wel, eerst de operatie maar afwachten....Willen jullie donderdag aan me denken? Willen jullie mee duimen dat alles goed zal gaan?
Nog 1 nachtje en dan......
Matras soap................
Zoals de meesten wel weten heb ik al de nodige problemen gehad met mijn matras en bed. Nou die soap gaat nog steeds verder. Omdat ik verder achteruit ga, werd het tijd voor een matras met meer mogelijkheden. Nou dat viel nog niet mee en als je zelf niet met oplossingen komt, dan doen de bedrijven dat al helemaal niet, bleek al snel........Gelukkig heb ik een goede ergotherapeute en zij heeft via, via een matras geregeld wat ik mocht uitproberen, een matras met meer mogelijkheden, die zo op het oog, veel meer bij mij passen, maar ik hield mijn hart vast, ik heb al zoveel geprobeerd. Maar toen het matras kwam en ik er eenmaal op lag was het echt een openbaring, wat lag dit lekker...Het is weer een luchtwissel matras, maar één met smalle banen en veel mogelijkheden, ideaal voor mij. Nou dachten wij, dat gaan we aanvragen...het aanvragen was snel gebeurd en de toestemming van het ziekenfonds was ook heel snel binnen...Maar toen...toen ging het weer fout.
Nadat ik uitgebreid aan de telefoon had gehangen met de leverancier (Die alles ook al zwart op wit hadden gekregen inclusief de gegevens van het matras) en ik de meest onmogelijk vragen had beantwoord en nogmaals alle gegevens van het matras had doorgeven, dacht ik nou dat kan niet meer fout...Nou dat kan dus wel want toen ze het matras kwamen brengen was het een compleet ander systeem, een systeem wat ik al eerder heb gehad en waar ik dus niets meer aan heb....Dat hadden ze ook kunnen weten hoor, want ze hadden netjes een lijst gekregen waar op stond wat ik allemaal al geprobeerd heb. Dus heb ik dat matras maar weer meegegeven.....en moest mijn bed weer opnieuw opgemaakt worden, want ja alles was er af gehaald inclusief het matras.....Terwijl ze daar mee bezig waren heb ik gelijk mijn ergotherpeute gebeld, die net als ik niet blij was en dan zeg ik het netjes......Gelukkig mag ik dit fijne matras nog even lenen anders was de ellende niet te overzien, maar het moet wel terug ....ooit....
Hoe het ook zal gaan, het word vervolgd.... zucht...... alweer..............
Weer thuis.............
Vandaag ben ik precies een week thuis uit het ziekenhuis waar ik 14 dagen heb gelegen. Het was een zware opname met een heftige kuur, die wel een beetje resultaat heeft gehad gelukkig. Het nadeel is echter dat het met een week weer uitgewerkt was en ik dus weer terug bij af ben. Dat is wel heel erg jammer, maar de vorige keer was het met een dag uitgewerkt en nu deed het zijn werk een paar dagen langer, dus er zit een beetje vooruitgang in, al hoopte ik heel erg dat ik er langer baat bij zou hebben......maar het deed iets en daar ben ik blij mee, het was niet voor niets.
Toen ik in het ziekenhuis lag kreeg ik van de specialist te horen dat ik op 30 september geopereerd zal worden in plaats van op 14 Oktober. Dat was even schrikken want dat is 2 weken eerder dan ik dacht........
Het voelt heel dubbel, ik ben blij dat de stimulator eerder geplaatst zal worden , maar ik zie heel erg tegen de operatie en alles er om heen op, ik weet immers wat er komen gaat en dat stel je het liefste zo lang mogelijk uit........maar hopelijk gaat het heel veel goeds brengen en daar doe ik het voor.
Nou en zo heb ik er weer een opname op zitten, een opname die draagbaar werd gemaakt door al de lieve kaarten die ik kreeg, het schattige knuffel varken wat opgestuurd werd, al de lieve sms'jes en het bezoek.....Daar ben ik zo dankbaar voor en dat heeft me zoveel steun gegeven, dat is met woorden eigenlijk niet uit te drukken....
Nu lig ik dus weer lekker in mijn eigen bed, in mijn eigen huisje, met mijn eigen spullen om me heen en dat is altijd zo lekker als je lang in het ziekenhuis hebt gelegen.
Al de "verplichte" dingen die ik nog wil en ook een beetje moet doen, voor 30 September, gaan me waarschijnlijk niet meer lukken. Ik moet nieuwe spalken laten maken, ik heb een nieuwe bril nodig, ik moet naar de kapper en zo kan ik nog wel even door gaan, maar of het gaat lukken??? Want als je denkt dat je nog 6 weken hebt en het zijn er ineens nog maar 3, dan ligt alles een beetje anders, ik zie wel wat het word. Maar het meest van alles ga ik uitrusten en bij-slapen en genieten van alles om me heen.
